Spawanie stali nierdzewnej — czystość, osłona grani i kontrola ciepła

Rodzaje stali nierdzewnych

W systemie ISO/TR 15608 stale austenityczne to grupa 8, ferrytyczne i martenzytyczne — grupa 7, a duplex — grupa 10. Spoiwa do nierdzewki należą do grupy FM5 w PN-EN ISO 9606-1.

Ciepło: odkształcenia i uczulenie

Stal austenityczna rozszerza się ok. 1,5 raza bardziej niż węglowa, a gorzej przewodzi ciepło — dlatego odkształca się wyraźniej. Długie przebywanie w zakresie ok. 450–850 °C sprzyja wydzielaniu węglików chromu na granicach ziaren (uczulenie) i korozji międzykrystalicznej. Przeciwdziała się temu niską energią liniową, kontrolą temperatury międzyściegowej (zwykle do ok. 150 °C, zgodnie z WPS) i stosowaniem gatunków niskowęglowych „L”.

Osłona grani i czystość

• Formowanie grani — argon albo, dla stali austenitycznych, mieszanka N₂ + H₂; przedmuch przed zapłonem łuku i przez cały czas spawania grani.
• Osobne narzędzia — szczotki, tarcze i uchwyty używane tylko do nierdzewki; pył ze stali węglowej wywołuje rdzawe naloty.
• Odtłuszczenie brzegów i spoiwa przed spawaniem.
• Po spawaniu — usunięcie barw nalotowych przez trawienie i pasywację albo obróbkę mechaniczną z pasywacją. Barwę nalotu ocenisz na interaktywnej skali.

Metody i spoiwa

TIG 141 dominuje przy cienkich ściankach, rurach i spoinach widocznych. MAG 135 stosuje się z gazami o małej zawartości składnika aktywnego (np. M12: argon z 0,5–5% CO₂). MMA 111 i drut proszkowy 136 sprawdzają się w montażu. Spoiwa dobiera się do gatunku — tak, żeby w stopiwie powstała niewielka ilość ferrytu, która ogranicza pęknięcia gorące:

Pytania o spawanie stali nierdzewnej